Zomer!

Het is eindelijk zomer! Ik maak meteen een zomers schilderij.

Acryl op linnen, 60x110 cm, €1350.

Acryl op linnen, 60×110 cm, €1350.

Schouw Gouda

In het voormalige weeshuis van Gouda, waar ik in 2016 deelnam aan een artist in residence programma van een maand, schilderde ik de schouw.
met olie op linnen.

schouwgouda

Schouw Gouda, 100×80 cm, olie op linnen, €1400

kitchen and cuisine

servieskast

Cupboard, acrylic on canvas, 100×100 cm. Servieskast, acryl op canvas, 100×100 cm. SOLD

fruits de mer

Fruits de mer, acrylic on linen, 80×100 cm. Fruits de mer, acryl op canvas, 80×100 cm. € 1250

keuken Carol

Carol’s Kitchen, acryl op linnen, 80×100 cm. Keuken van Carol, acryl op linnen, 80×100 cm. SOLD

stove

Old stove, oil on linnen, 100×120 cm. AGA fornuis, olie op linnen, 100×120 cm. SOLD

Studio Marseille, acrylic on canvas, 80×100 cm. Atelier Marseille, acryl op canvas, 80×100 cm. €1250

Pers overzicht.

Overzicht van verschenen artikelen en andere uitingen van de pers waarin mijn werk verscheen.

2015
Sophie Walraven op de Kunst10Daagse (video) RTVNH- Cultuur, 10/20/2015
Sophie Walraven ‘Home is where the artist’
 (artikel) Kunst en Museumkrant, 24/09/2015

2014
Bijzondere gast logeert en schildert (artikel) Den Haag Centraal, 21/11/2014
Inspiratie door keukens, badkamers en vloeren (artikel) Brabants Centrum, 09/09/2014
Bijzonder kunstproject in kerk van Vierhuizen (artikel) De Streekkrant Friesland, 12/08/2014
Home is where the artist (artikel) Het Parool, 08/08/2014
Kunst maken in huis van vakantiegangers (artikel) Dagblad van het Noorden, 07/08/2014
Street art (artikel) ELLE Magazine, 01/05/2014

2013
Doubaan (aankondiging) Linda Meiden 15/11/2013
Art& the city, (artikel) VT- Wonen 19/02/2013

2012
Interview door Marieke Anthonisse (video), Business coach Marieke, 20/10/2012
Amsterdam, Leben und leben lassen (video), ZDF JR Entertainment, 24/07/2012
Kunst passen (artikel) Het Parool, 18/06/2012
Guerrilla-expositie (aankondiging), NRC, 14/06/2012
The Weekend: Guerrilla art expo (aankondigings artikel), Claire City Blog, 14/06/2012
ART RAW 2 kunstenaars, 2 dagen, 20.000m2 (aankondigings artikel) Mediamatic, 12/06/2012
Art Raw- Kunst overal (aankondigings artikel), De Echo, 09/06/2012
ART RAW, Carolien Wissing en Sophie Walraven: ‘Kunst is voor iedereen en hoort overal’ (aankondigings artikel) Araemaekers’s Blog, 06/06/2102
ART RAW in de Kromhouthal // 16 & 17 juni, (aankondingings artikel), I love Noord, 06/06/2012
Wienzebek (actie artikel) VT-Wonen, 01/06/2012
Art Raw-Kunst overal (aankondigings artikel) De Echo,15/05/2012
‘Ik had modellen nodig’ (artikel) JP Ekker, 12/05/2012
Profielfoto’s (aankondiging) NRC, 10/05/2012
Handel in twitterportretten (artikel) Parool, 01/05/2012
Getwitterde gezichten (artikel) NRC, 22/03/2012
Tentoonstelling aanwinsten Amsterdam Museum & Sophie Walraven (video), Amsterdam Museum, 26/01/2012
Sophie Walraven – #wienzebek (artikel) Mister Motley, 08/01/2012
#wienzebek (artikel) EAMEL.net, 06/01/2012

2011
Kunstenares schildert profielfoto’s followers (artikel) Bright, 23/12/2011
Kunst kijken bij de autosloperij (artikel) Metro, 01/08/2011
A’dam museum koopt beschilderde auto’s, (aankondiging) AT5, 26/07/2011
Amsterdam Museum koopt werken op slooptauto’s, (aankondiging) Parool, 26/07/2011
Amsterdam Museum koopt werken op sloopauto’s (aankondiging), Volkskrant, 26/07/2011
Amsterdam Museum koopt sloopautokunst (aankondiging) FOK!, 26/07/2011
Amsterdam Museum koopt werken Walraven, (aankondiging) Reformatorisch Dagblad, 25/07/2011
Schilderkunst op een autowrak (artikel) De Echo, 08/06/2011
Eer voor het autowrak, als kunst (artikel) Parool, 06/06/2011
Op de autosloop (radio interview) RTV-NH, 26/05/2011
Motorkap als kunst aan de muur, (artikel) Parool, 18/04/2011

2010
Wienzebek (artikel) Adformatie, 01/01/2010

Open atelier 2&3 april

openatelier2&3april

Zaterdag en zondag van 13:00 tot 17:00 Meeuwenlaan 108, Amsterdam Noord

Zonder afspraak vrijblijvend mijn tekeningen en schilderijen bekijken?
Ik haal werk dat je live wilt zien voor je te voorschijn, je kunt kleine werkjes ontdekken
of gewoon kijken hoe mijn studio er uit ziet.

Iedereen is welkom, tot dan!
Groets, Sophie.

 

Street art.

IMG_3485Not all street art is graffiti and not all graffiti is street art.
There are some style-types that will be referred to as street art, like stenciling or airbrush. But street art is not related to style or material, it is related to where it is and how it got there.

1 Street art is outside. 2 Street art is put there illegally.

First of all, if it’s not made for public space, it is not street art.
Art that is meant to be inside, in a gallery or a museum, is not street art. It could be art, it could also be art made by a street artist, but it can never be street art. If you steel a piece of street art from the streets, and hang it in a museum, I would say it still is street art. Because the artist put it outside, it is meant to be in the public space, and someone else took it to a gallery. (the fact that the thief and the gallerist are making the buck here and not the artist, is something for another blog) But when a street artist makes a piece on a canvas for a gallery to show, than it will be art made by a street artist. Never street art.

RIMG0046And secondly, not all art that is outside, is street art. Commissioned art in public space it not street art. There is lots of art out there, making the city look pretty, but if it is commissioned, then it is not street art, but art in public space. Street art is art that has been illegally placed in there. So if someone paints a large wall of a building, commissioned, then it could most definitely be art, but I won’t think of it as street art.

The rest of it is for the street artist to decide. Some artists sign their work, some don’t. Some works are the name or the artist all by itself, written beautifully.
I sign, because I think if I have the brutality to put my work in everyone else’s space, I might as well have the guts to say it was me who did. I’ve been busted before, but only if you’re caught red handed, the cops will give you a fine.
meisje2-na3jrSome artists work at night, some work in brought day light. I like to paste my pieces on sunny days, because the glue dries faster and also because I like the kick of it. I do street art to make the world look nicer, so I don’t feel I have to be shady about it. The only ones I need to look out for are the cops. And I think I will be spotted easier at night than in daytime.

Then off course there are some rules in street art on how you go about other artists work. I don’t know many of those rules, but I do know I don’t go over someones piece, and if someone puts a tag on my piece, respecting the piece itself I kind of take that as a compliment. Especially when it is done is matching colors!

I took a bath

In Januari 2016 I stayed in a house in the centre of Amsterdam. It was very cold out, after the bikeride from my studio to the house, I took a bath.

inbad

In bad. 50×70, Acryl op MDF, €950.

 

Writing on the wall.

Is this a painting when the only painting I’ve done is de layers that I made to write on?
When the painting consists of only writing, is it still a painting, or do we call it a writing?

writing

Ink on acrylic on canvas, 145×50 cm, €1550

 

What is a drawing?

I have this question ever since I have a website in which I show my work. When do I catagorise a work as a drawing and when is it a painting?
An easy answer would be, if you have painted it, it’s a painting.
But there’s more to it. I paint in my drawings. What if I paint on paper? Can I draw with a paintbrush? And what if I draw on canvas?
In my work lines are very important. I make drawings before I paint and when I start a painting, I draw with the paintbrush. Many times I make a drawing on paper and end up painting in it.

RIMG0202

Delhi Horse, ink on paper, 44 x 57cm

So I don’t know how to catagorise a large sum of my works. Many are with paint on paper. Using a pen for thin lines and also thick paint brushes to colour an area. As a solution I used to make the distinction between ‘works on canvas’ and ‘works on paper’, but I find that too elaborate.
Some works are really easy to catagorise, I’ve painted on canvas: painting. I’ve drawn and even written on paper: drawing.

But what about all the horses I did with pen and brush on paper?
What about the birds on churchmusic? All the sexy girls? They are in my opinion very much paintings. But the fact that I’ve painted them on paper has made me not classify them as paintings.
In my studio I have tons of drawings, I will start putting them on my website so that you will get a more complete view of what I do.
Maybe in the end I won’t catagorise at all and name all my works ‘my works’.

Coat rack

Coatrack, acrylic on canvas, 100×100 cm, SOLD

During Home is where the artist I made a lot of sketches that I didn’t work into a painting directly. This painting is after a sketch made in may 2015 in Soesterberg, the coat rack in the pantry.

Sterkenhuis

Schouw Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 120x60 cm, €1450

Schouw Museum Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 120×60 cm, €1245

Stoel Museum Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 100x80 cm, €1400

Stoel Museum Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 100×80 cm, €1400

Stoel Museum Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 100x80 cm, €1400

Stoel Museum Sterkenhuis Bergen, Olie op linnen, 100×80 cm, €1400

Nieuwsbrief Bergense Kunst10Daagse

Ik doe mee aan de kunst10daagse in Bergen!

Van 16 tot 25 oktober is de beroemde Kunst10daagse en ik exposeer tien dagen lang op drie bijzondere locaties:
Museum het Sterkenhuis, Oude Prinsweg 21, Bergen.
Stammis Edelsmid, Plein 71, Bergen.
Golfbaan Sluispolder, Sluispolderweg 7, Bergen.

Stoel Sterkenhuis, olie op linnen, 100x80 cm.

Stoel Sterkenhuis, olie op linnen, 100×80 cm.

Het Sterkenhuis is een dependance van Museum Kranenburgh in het oudste huis van Bergen. Ik heb de afgelopen drie weken in het Sterkenhuis geschilderd wat ik daar tijdens de tiendaagse exposeer.

Tijdens de tiendaagse zelf woon, werk en exposeer ik bij golfbaan Sluispolder. Home is where the artist!
We zetten een pipowagen op de green voor mij om tien dagen in te wonen, bouwen een deel van het restaurant om tot atelier en maken een grote tentoonstelling van al het werk dat ik gemaakt heb tijdens Home is where the artist.

Midden in het dorp is de werkplaats annex winkel van edelsmid Klaas-Jan Stammis. Ik ben zeer vereerd dat ik daar ook mag exposeren. Het is een prachtige zaak en je kijkt recht de werkplaats van de edelsmid in. Ook daar tref je dus de kunstenaar aan het werk.

De catalogus van de tiendaagse ligt (in Bergen in ieder geval) al in de winkel. Verder kan je alle informatie vinden op de website van de kunst10daagse.

Ik hoop je te zien in Bergen tussen 16 en 25 oktober!
Liefs,
Sophie.

 

Tulips, spring 2015.

This spring I bought tulips. It was really fun to see them change.

 

Home is where the artist. 15, Costa blanca, Spanje.

IMG_2498

Met mijn missie om alles in mijn stijl en in mijn handschrift te kunnen schilderen, kom ik overal. Ik heb bedacht dat ik water wil kunnen schilderen, een zwembad. Mijn grote held David Hockney deed dat als geen ander. Ik moet dat ook kunnen. En ook als geen ander. Letterlijk, als Sophie Walraven en niemand anders. Dus kwam de vraag: Wie heeft er een zwembad dat ik mag naschilderen?

19/4-30/4 Spanje

IMG_2522

ink and acrylic on paper, 32×30 cm.

IMG_2520

Ink and acrylic on paper, 52×36 cm.

Het is niet te geloven, maar door deze vraag op Twitter te stellen, krijg ik zoveel reacties dat ik kan kiezen. Niet alleen in Nederland, maar ook in Spanje!
In april naar Spanje betekent je zomer een flink stuk vervroegen en ik als koukleum zie dat wel zitten.

Een hele goede vriendin en haar zoontje gaan mee. Dit is de eerste keer dat ik een niet-collega mee vraag op zo’n avontuur. Zij komen mee op vakantie en ik ga half op vakantie, maar meer nog aan het werk. In praktijk loopt dit natuurlijk heel anders dan we ons allebei van tevoren hebben voorgesteld. Maar daar gaat deze blog niet over. (we zijn nog steeds dikke vriendinnen, maak je geen zorgen)

IMG_2528

Ink on paper, 65×55 cm.

IMG_2533

ink and acrylic on paper, 52×36 cm.

Water schilderen en dan vooral water in een zwembad gaat me niet makkelijk af. Ik schilder en teken met gemak dingen die een vaste vorm hebben, maar bij een massa water heb ik problemen. Ik maak een hele serie zwembaden en watermassa’s op papier. En een paar op doek. Met verf, met pen, met verf en pen. Ik kom niet verder dan een stevige studie. Maar het is een begin. Ik zie waar het heen gaat als ik hier mee door ga, maar daar ga ik deze keer niet komen. 

Met de gulle eigenares van het huis heb ik afgesproken dat ik voor ons verblijf betaal met een groot werk voor boven de bank. Ik haal de IKEA-‘kunst’ van de muur, span mooi zuid-frans linnen om de frames en schilder het zwembad in tweeluik. In het schilderij laat ik alle elementen samenkomen. In Spaanse kleuren.

Mike

image4
Yesterday was one of the first nice days of the year, weatherwise. So I went out to paste. I had been pasting a couple of days this year, but yesterday everyone was outside in Amsterdam.

When I was done with this one bird, I heard someone shouting HEY and I looked up. This guy hung out the window high up in a building and shouted something like ‘thank you!’. We had a little shouting and I shouted my name, so he could look me up. When I was packing my bike to leave I saw him busy on his phone, he had found me on the web.

‘I took pictures’ he shouted, and I shouted back that I would love him to post them to me.

This guy, he is really great, click on the images to take a closer look:

Home is where the artist. 14, Hilversum.

Ik wil alles kunnen schilderen in mijn stijl en met mijn handschrift. Om dit te bereiken moet ik oefenen en wil ik steeds een nieuwe omgeving. Om na te schilderen. Om nieuwe beelden te vinden logeer ik in huizen van mensen die op vakantie zijn. Ik schilder, pas op het huis en zorg voor de beestenboel.

26/12-4/01 Hilversum

IMG_1325

Met kerst en oud en nieuw zit ik in het huis van vrienden van de mensen uit Bussum, waar ik in de zomer zat. Het is een mooi en fijn huis en er is een kat, Gina, een lieve vrijkous. Ik moet de ijskast en de fruitschaal leeg eten, dat is niet makkelijk. Het is veel.
Ik heb ja tegen dit huis gezegd om de vloer: prachtige zwart-witte tegels in de keuken en een waanzinnig visgraat-parket in de woonkamer en de gang. Ik wil de vloeren het liefst alle twee in een schilderij, maar kan geen goede compositie vinden. Gelukkig ligt het parket ook in de gang. In de plee ligt dezelfde vloer als in de keuken. Een plee is ook een soort stoel en die hadden we nog niet gehad.

Het is een lekker huis, maar het is ook winter. Daar ben ik niet zo goed in. Ik moet binnen blijven. Het is een huis met twee kranten per dag, waardoor ik niet aan mijn boek toe kom. En nog minder aan mijn blog. Meestal heb ik in de HIWTA-huizen naast schilderen en voor het beest zorgen, niets anders te doen dan lezen. Ik heb heel wat boeken verslonden, maar die boekslinder stokt hier. Ik verslind de kranten.

De schets van de plee is goed voor een schilderij dat ik midden in de woonkamer maak. Op een flink en dik zeil om de mooie vloer te beschermen. Het is een heerlijk doek om te maken.

FullSizeRender (3)

Als ik een foto van mijn benen in zebrabroek wil maken wegens het rood-wit-zwart, besluit Gina dat zij daar in hoort.

Het schilderij van de plee hangt boven de schouw in de woonkamer te drogen. Bij de kerstboom. Ik hoop dat de huismensen er de humor van inzien. Dit zouden meer mensen moeten doen.

Later maak ik nog een studie van het piepkleine muziekdoosje dat op het nachtkastje ligt. Ik hou van het doosje en ook van de tekening.FullSizeRender (2)

HIWTA painting and drawings, Hilversum.

Home is where the artist. 13, Den Haag.

Om huizen van binnen te kunnen zien, zoek ik mensen die een oppas voor hun huis(dier) nodig hebben. In ruil voor dat oppassen, krijg ik onderwerpen om te schilderen.

In het begin van dit project was dat een verrassing voor de bewoners, maar dat is het al lang niet meer. Mensen nodigen me uit om op hun huis te passen en hen deel van mijn tour te maken.

16/11-24/11 Den Haag

IMG_0969

Deze keer ben ik weer gevraagd om in een galerie te wonen en werken. De galerie is in Den Haag in een mooie buurt, het Statenkwartier. De galerie is tevens een bed and breakfast en het is er heerlijk. Het is een strak opgeknapte pijpenla met voor een grote deur met ramen naar de straat en achter een tuin.

De eerste keer dat ik binnen ben om te kijken of er hier iets is om te schilderen ben ik niet meteen gerust. Alles is knetterstrak afgewerkt en nergens is iets persoonlijks te vinden. Precies zoals een fijn bed and breakfast kan zijn. Maar voor  mijn project zoek ik juist die persoonlijke of per-ongelukke composities van dingen.

Toen de dames van de galerie mij trots lieten zien hoe de enorme kast gemaakt was en ik de grote hoge deuren opendeed, wist ik dat het goed zou komen.

IMG_1992We spreken af dat ik een week kom wonen en werken, dat ik in die week een expositie opbouw en een werk maak. Aan het eind van de week een feestelijke opening zodat iedereen kan zien wat ik gemaakt heb.

De eerste dagen ben ik druk met prepareren van tekeningen, ik plak ze op MDF en bestrijk ze met vernis. Daarna ben ik druk met het opbouwen van de expo. De dames van de galerie komen af en toe nieuwsgierig kijken. Na een paar dagen vragen ze zich af of ik wel een werk ga maken, of ik het wel ga redden. Ik vertel van mijn plan om een reeks kleine schilderijtjes te maken.

IMG_1002De teleurstelling wordt niet verborgen, ze hadden zo gehoopt op een groot werk.
Oeps.

Ik haal in mijn hoofd alles bij elkaar om dat gedaan te krijgen. Er is niet veel tijd meer, maar deze dames hebben wel heel erg veel gedaan. Ze hebben me een goed stuk op een hele pagina in de Haagse Post bezorgd, de opening die er aan komt, en deze heerlijke plek waar ik nu zit.

Ik zet nog een keer de enorme kast open en begin te schetsen. ’s Avonds scheur ik naar de winkel om een flink doek te halen. Zelf opspannen is geen tijd meer voor.
De volgende dag moet hij er op. En het lukt, in één keer, gelukkig, gelukt.

Alle kleine schilderijtjes die ik wilde maken zitten bij elkaar op het doek. Ik ben meer dan blij met het resultaat, de details zijn me lief.

Tijdens de opening is het doek nog nat. Alles is gelukt, de opening zelf is druk bezocht, leuk en geslaagd.IMG_1007

Home is where the artist. 12, Boxtel.

10/10-25/10 Boxtel

IMG_0575In Boxtel wonen twee aardige mensen in een bijzonder huis; midden in het dorp naast één van de enorme kerken staat verborgen achter de huizen, een koetshuis. Meeste dorpelingen weten niet van het bestaan van dat huis. De bewoners verhuren de helft van het koetshuis in de zomer als bed & breakfast. Verderop in het dorp hebben ze een praktijk met daarbij een kleine galerie.
Ik ben uitgenodigd om in het koetshuis te komen logeren en in de galerie te exposeren. Met mijn neus in de boter zeg ik natuurlijk JA.
Het eerste weekend is er een open dag in de galerie en het is een drukte van jewelste. Iedereen komt kijken en er staat een flink stuk in de krant. Ik voel me erg welkom.

Als de storm gaat liggen moet ik op zoek naar wat ik ga doen in Boxtel. Gelukkig heb ik de tijd. Het is nog steeds prachtig weer en ik ga het dorp verkennen.

En dan weet ik het ineens: ik ga plakken. Ik sla mijzelf voor mijn kop dat ik dit niet eerder heb bedacht; al die plaatsen waar ik had kunnen plakken! Maar ik treur niet lang en ga aan de slag. Omdat ik zestien dagen op locatie ben, kan ik rustig een paar dagen met lijm de straten op. Dan kan ik intussen nadenken over wat ik zie in het huis en zo het schilderij vorm geven in mijn hoofd. Ik geef een paar mensen een snor, ik geef een mevrouw een burka en verder plak ik een heleboel jurken, flessen en wat gereedschap.

De Boxtelaar reageert wisselend, een mevrouw kijkt heel erg boos en zegt niets, maar ze gaat langzamer fietsen om heel erg lang heel boos naar me te kijken. Een andere vrouw vraagt of het nodig is en een oudere heer komt bij me staan en zegt ‘Het is een begin’.
IMG_0405
Kijk hier voor alle streetart.
Tijdens het plakken bedenk ik me dat ik witte schilderijen wil maken met een licht gekleurde ondergrond en alleen maar wit-tinten. De slaapkamer is favoriet. En die is nagenoeg helemaal wit dus dat komt goed uit. Als ik onder de douche sta, een van de eerste dagen, weet ik het van de douche ook meteen, wat een apparaat!

Ik vind het lastig om gast te zijn.

En ik logeer dus in de bed & breakfast in het koetshuis, waar de bewoners ook gewoon wonen. Ze zijn razend benieuwd wat ik allemaal uitspook. Het zijn warme mensen die me regelmatig uitnodigen om mee te eten. Ik vind het net zo moeilijk om nee te zeggen als om ja te zeggen. Ik ben bang dat ik te veel ben en daarnaast wil ik ook graag alleen zijn. En ik vind het gezellig bij deze mensen en ben bang dat ik niet aanvoel wanneer ik naar mijn eigen hok moet. Daarnaast vind ik het heel moeilijk om ondankbaar te lijken als ik de uitnodiging af sla. De toestanden spelen zich af in mijn hoofd want in praktijk gaat het soepel en geloof ik dat het precies goed gaat zoals het gaat.

De tweede helft van mijn verblijf, zijn ze op vakantie en ben ik niet meer te gast, maar woon ik in het koetshuis. Dat maakt toch uit. Hoe gastvrij ook. Ik ben vrijer als ik alleen ben. Ik vind alleen zijn heerlijk! Ik maak werkdagen van 12 uur, met hardlopen, schetsen, schilderen, doeken opspannen, bloggen en wildplakken. En ’s Avonds de krant lezen bij de open haard.

Als ik uitgeplakt ben, zet ik mijn ezel op in de galerie. De boxtelaren komen niet makkelijk de galerie in, dat is natuurlijk jammer, maar het is prima. Zo kan ik doorwerken. De mensen díe binnenkomen, zijn echt geïnteresseerd. (Of om een praatje verlegen.) Ik schilder de slaapkamer en de douche zoals ik had bedacht. Maar het wordt totaal anders. Ik heb wel vaker een wit schilderij willen maken, maar het wordt toch altijd kleuriger dan ik dacht. Ik ben dol op allebei de doeken, de douche vind ik hylarisch en de slaapkamer is een tikkie truttig, maar ook dat vind ik leuk.

IMG_0544De douche is met olie op linnen, 2 keer 50 x 70 centimeter. De slaapkamer, met olie op linnen, 97 bij 74 cm is inmiddels verkocht aan de Amsterdamse rechtbank samen met een eerder doek.

 

Home is where the artist. 11, Vierhuizen.

1/8-11/8 Vierhuizen

In het noorden van Groningen, in Vierhuizen, woont een hele aardige mevrouw die mijn werk en schildertour met interesse volgt. Ze bestiert een groot akkerbouw bedrijf, heeft een bed en breakfast voor tien gasten en zet zich in voor de kerk in het dorp. Zij heeft me gevraagd te exposeren in die kerk, die het culturele middelpunt van de omgeving is sinds hij als kerk geen dienst meer doet.

Een expositie van de schilderijen van Home is where the artist en aan het eind van mijn verblijf een werk dat ik ter plekke maak. En intussen logeer in de mooiste bed en breakfast van Nederland.
IMG_9872
’s Ochtends fiets ik van de boerderij langs de rand van de Waddenzee door de uitgestrekte akkers naar het kleine dorpje waar de kerk staat met daarin mijn werk en werkplek.

De eerste dag ben ik vooral bezig met het ophangen van de schilderijen. Bijzonder dat ik per ongeluk precies evenveel werk mee heb als er hangplekken zijn. Ook bijzonder is dat de kleuren van de kerk nogal goed combineren met de kleuren in mijn werk. Meteen de eerste dag komen er doorlopend mensen kijken. Nieuwsgierige dorpelingen en mensen die op vakantie zijn en van hun fiets stappen om dat kerkje te zien.

Samen met de bezoekers richt ik de expo in, wat hangt waar het mooist, het is leuk om de mensen te betrekken. Intussen vraagt men of ik al weet wat ik ga maken. IMG_9813Geen idee.

De eerste dag spreek ik twee jongens die aan de straat een tafeltje hebben gezet met pruimen en een courgette erop te koop. Ik op mijn blote voeten, zij allebei met een geldbuidel om hun middel, geen enkel ander geluid in het hele dorp dan ons gebabbel. Nog dezelfde middag komen ze nieuwsgierig de kerk in. Daar zijn ze de eerste drie dagen niet meer weg te slaan. In het begin vind ik heb bere gezellig, maar later als ik weet wat ik ga maken en aan de slag moet, is het lastig concentreren. Het kost me al genoeg energie om tijdens het werk de bezoekers te woord te staan over mijn project.

Het is een prachtige kerk, typisch Gronings met een enorm orgel en preekstoel. De banken zijn in een ouderwets blauwig donkergroen geschilderd, de muren zijn krakend wit en de vloeren zijn autentiek getegeld. De kerk heeft een aantal jaren geleden een grote prijs gewonnen en daarmee is hij van ruïne opgeknapt naar een gloednieuwe oude kerk.

Na het panorama in de keuken in Bussum en het werk op het glas in de woonkamer daar, besluit ik in Vierhuizen nog een stap verder te gaan en die twee te combineren. Ik maak een panorama van de kerk met olieverf op plexiglas. Ik schilder de hele kerk rond. Op de platen is van beide zijden het hele interieur van de kerk te zien. Het moet op een of andere manier zo komen te hangen dat je er in kan staan en er omheen kan lopen.IMG_9834

Vanaf het moment dat ik het bedacht heb, werk ik als een dolle. Ik heb nog drie dagen. En ik heb geen idee of het gaat lukken, dat weet ik pas aan het eind van de rit. En dan is het te laat voor plan B.
Olieverf op plexiglas, werk dat? Ik kan het pas zeggen als de verf droog is, dat duurt minimaal een week. Krijg ik de platen goed de lucht in? Hoe gaat het er in vredesnaam uitzien. Ik heb geen idee en ben net zo benieuwd als iedereen die inmiddels op de hoogte is van mijn plan.

Sophie Walraven VierhuizenVeel dorpelingen komen elke dag kijken hoe ik vaar. De Jongens kunnen moeilijk wegblijven, er komt een journalist en een fotograaf. De fotograaf komt de volgende ochtend weer, hij wacht me op samen met de jongens. Ik moet nog half wakker worden en mijn hoofd organiseren, maar deze drie mannen vinden dat prima en wachten geduldig tot ik koffie heb gezet en de kwast oppak.IMG_9891

Ik gooi klosjes touw over de balken hoog boven in de kerk en bouw zo een ophangsysteem voor de panelen. Vijf rondom, twee boven elkaar, tien panelen in totaal. Je moet in het panorama kunnen staan en mijn kerk rondom je zien en er ook om heen kunnen lopen om de kerk binnenstebuiten zien.

Het lukt. Het hangt. Ik jubel en dans in en om mijn panorama. Iedereen komt kijken en jubelt mee. Ik weet niet of ze zo enthousiast zijn omdat ik dat zelf ben, of dat het oprecht is. Maar ik ben opgelucht, verrast en blij met het resultaat. Het panorama krijgt de bijnaam Magnum Opus. En dan is de week voorbij en ga ik weer naar huis. Het is nog maar net een dag af.

Samen met de mensen van de kerk besluiten we dat het panorama niet meteen mee naar Amsterdam gaat. De rest van het werk wel. Het zit er op, ik bouw de expositie af, zwem nog een keer in de Waddenzee, fiets tussen de schapen door naar de boerderij en vertrek weer naar Amsterdam.

Mijn Magnum Opus blijft in Vierhuizen.IMG_9906

 

Home is where the artist. 10, Bussum.

Ik wil alles kunnen schilderen. In mijn stijl, met mijn handschrift. Hiervoor wil ik steeds een nieuwe omgeving. Om te schilderen. Om steeds nieuwe beelden te vinden logeer ik in huizen van mensen die op vakantie zijn. Ik schilder, pas op het huis en zorg voor de beestenboel.

Na een korte pauze van de schildertour, ben ik weer in een nieuw huis. De paar dagen op zee en in mijn atelier hebben me goed gedaan. Ik heb me losgemaakt van een juk dat ik mezelf ongemerkt had opgelegd. Door de blote meiden en jongens ben ik weer aan het spelen en  onderzoeken.

3/7-24/7 Bussum

Ik logeer in Bussum meer dan drie weken en het is een heel fijn huis. Het is ruim en licht, het is met smaak en veel kunst ingericht. Er is geen beest, ik pas op het huis en het is nog steeds hoog zomer. Ik maai het gras met een elektrische maaier en zet ’s avonds de sproeier aan. Om de warmte een beetje te regelen, zet ik de tuindeuren open en doe de gordijnen dicht, idyllisch wit waaiende zomergordijnen.

Omdat ik hier zo lang blijf, heb ik geen haast om werk te maken en neem ik de tijd om alles in het huis op me in te laten werken.
Als ik de mensen van het huis bericht dat alles goed is, moedigen ze me aan met de woorden ‘Vermaak je en schep ware kunst’. Nou, daar gaat ‘ie dan!

Op de plee hangen op glas geschilderde iconen. Ik had ooit bedacht dat ik op glas wil schilderen, er staat een autoruit in mijn atelier die daar nogal om vraagt. Maar het is er nooit van gekomen. Tot nu. Waarom niet. Ik ben vooral benieuwd.

Ik sloop de plaat uit een lijst en schilder met acryl rechtstreeks op het glas. Binnenstebuiten wordt achterstevoren. De compositie moet gespiegeld. Wanneer het af is, zie ik dat de achterkant misschien wel leuker is dan de voorkant. Het wordt dus een tweekantig werk met ook nog een werk van Klaas Gubbels er op.
IMG_1056.JPGELFLETTERIG
Er is tijd en ruimte in het huis en in mijn hoofd. Ik ga hardlopen bij de Naardermeer en niet ver is Muiderberg met het strandje waar je kleine zeilbootjes kan huren voor een avondje op het water. Nu ik deze blog tik, in december, kan ik me nauwelijks voorstellen dat we tot elf uur ’s avonds op het water waren. Er is ruimte, tijd en licht.

Als ik ‘thuis’ ben, ben ik graag in de keuken, een klein gezellig keukentje, rondom, tv-tje er in. De Tour de France en de aankomstceremonie van de MH17 slachtoffers zie ik in de keuken.

De keuken is zo’n fijne plek dat ik hem helemaal wil natekenen. Alles. Helemaal rond, inclusief plafond en de vloer. Eenmaal begonnen, krijgt het een andere vorm dan ik verwacht had en maak ik een panorama op twaalf vellen.
IMG_0962.JPG

 

Ik ben weer op mijn pad met het panorama, het is precies alles wat ik zag in mijn handschrift. En met zo veel plezier.

Mijn doel is te ontdekken waar mijn pad loopt, en er dan zo ver mogelijk op te geraken.

Inbetween homes 9 en 10.

Het is bar verwarrend dat ik deze blog in het Nederlands schrijf en dat rest van mijn site in het Engels is. Ik ben er nog niet helemaal uit hoe het anders moet.

20/6-3/7 HOME
Sinds het begin van het project Home is where the artist in februari, heb ik in negen huizen gewoond en gewerkt. Het loopt al bijna een half jaar, het is fantastisch, leerzaam, spannend en ik had niet verwacht dat het ook zo vermoeiend zou zijn. Tijdens mijn verblijf in Muiden heb ik al last van heimwee en nu heb ik eindelijk 13 dagen ‘vrij’.
Omdat ik deze 13 vrije dagen al ver van tevoren aan zag komen, heb ik ze ook ver van tevoren volgepland met onder andere een week zeezeiltraining. Ik geef die training heel graag en geef dan ook al mijn energie. Voor een paar dagen bijkomen niet ideaal.

Zo goed als rechtstreeks vanuit Muiden vertrek ik met mijn zeiltas naar Harlingen waar ik een week later uitgeput van terug kom. Eindelijk in mijn atelier in Amsterdam kan ik even helemaal niks meer. Twee dagen lig ik in bed. Tegen de tijd dat ik daar weer uit kom, moet ik al bijna naar het volgende huis. Moet. Wie bepaalt er hier wat ik moet?

IK MOET HELEMAAL NIKS!

Ik moet nadenken over wat er moet en hoe ik het wil. Deze blog begint met een twijfel over de vorm van de blog zelf. De inhoud van het project krijgt ook zijn overpeinzing.
Ik vind het zwaar. Er moet meer ruimte tussen de huizen komen en ik moet in die ruimte niet ook nog eens een week de zee op met een stel leergierige zeezeilers in spé. Die tijd heb ik nodig om orde op zaken te stellen, administratie te doen en deze blog bij te houden.

Voor mijn volgende verblijf, in Bussum, hoef niet na te denken over het inpakken van mijn auto, alles staat nog in kratten, ik ben met een half uur klaar voor vertrek. Dat geeft me uiteindelijk twee dagen.

Twee hele dagen in mijn eigen atelier zonder afspraken, zonder dat ik iets moet.
En ik ga meteen met verf spelen. Het is alsof ik vrij werk mag maken, alsof ik dat de afgelopen maanden niet mocht. Ik ben verbaasd, maar volg wat er gebeurt. Ik ga sexy blote dames en heren schilderen.

En ik heb de grootste lol. Ik span een lange lijn door mijn atelier en hang hem helemaal vol. Billen, tieten, konten, piemels en poezen.

Blijkbaar heb ik mezelf langzaam vastgewerkt de afgelopen maanden, ik voelde me verplicht om een bepaald formaat olieverfschilderijen te maken van spullen die ik aantrof in de interieurs. Ik schilder me los en de volgende dag, wanneer ik naar Bussum vertrek heb ik er vreselijk veel zin in. En ik ben ontzettend benieuwd wat ik daar ga maken.

Home is where the artist. 9, Muiden.

Ik schilder de laatste tijd voornamelijk spullen. Omdat ik woon en werk in mijn atelier in Amsterdam heb ik inmiddels behoefte aan een nieuwe omgeving. Om te schilderen. Voor mijn jacht naar nieuwe beelden, pas ik op huizen van mensen die op vakantie zijn. Ik schilder, pas op het huis en zorg voor de beestenboel.

9/6-20/6 Muiden
Ik was van Soesterberg naar Zevenhuizen gereden en na Zevenhuizen ben ik 8 op 9 juni één nacht thuis in Amsterdam. Ik begin mijn eigen huis en atelier te missen, maar Muiden is dichtbij. Na Muiden ga ik een week zeezeiltraining geven en daarna meteen door naar het volgende huis. Dus ik hou nog even vol en zet mijn heimwee opzij. Muiden is heerlijk, ik heb er vroeger gewoond dus zo erg is het allemaal niet. Het huisje staat aan de Vecht, vlak bij de sluis en er woont een hele stoere langharige kat, Mo.

Mo gedraagt zich als een hond en dat vind ik geweldig. Hij rent op me af als ik thuis kom en wacht me op als ik ’s ochtends beneden kom. Hij jaagt goed op de muizen en vreet ze krakend op. Met huid en haar. Geen sentimenteel gedoe met het hartje voor mij over laten of iets. Wel zo prettig.
Mo lijkt op Bink uit Rijswijk, alleen is hij niet zo dom om in het bad te vallen. Hij gaat er gewoon gezellig naast liggen snorren, wachtend tot ik er weer uit kom, een trouwe waakhondkat. We vrijen wat af, ik mag alles met hem doen en dans regelmatig met hem door het huis.

IMG_9436.JPGHet is een prachtig huisje. Klein, met alles klein. Korte traptreden, lage toiletten en wastafel. Het bad is verzonken in de vloer. Je zou denken dat er kleine mensen wonen maar er wonen juist grote. Er is een fijne akoestiek, er is heel fijn licht en het ruikt lekker. Het ruikt naar vakantiehuis, naar woonboot. Dat kan komen doordat het aan de Vecht staat. Het huisje is ook prachtig ingericht. Gekke oude houten krukjes en banken, goeie doorleefde leren stoelen. Niet te strak en netjes, maar charmant. De mensen wonen hier lang. Wellicht was het in het begin heel modern en strak, maar met smaak, want het is een lekker leefhuis. En het is warm. De warmte komt er niet goed uit weg. Maar ik vind het heerlijk.

De foto’s
Het is volop zomer. Ik loop in mijn zomerjurk. De eerste dag komen de kinderen van de overburen de tuin in en vragen of ze vanuit de tuin in de Vecht mogen zwemmen. Dat mag anders ook altijd en ze vragen het beleefd. Dus ja.
Er komt ook iemand van de radio. Ze willen een item maken over dit project en graag live en op locatie. Het is een heel gedoe met de auto met de metershoge antenne in het nauwe straatje en wel of geen verbinding met de studio. Ik leer hier dingen waar ik vast nooit meer wat aan heb. Maar het is hartstikke leuk en we maken er wat van.

Foto
De volgende dag komt de hulp en die heeft het gehoord, vertelt ze. Ze komt het kleine huisje dat ik in een uurtje aan kant kan hebben, drie uur poetsen en me vertellen hoe ik de dingen moet doen. En ik betaal ervoor ook nog want dat moet. Elke dag komt er iemand, er komt iemand voor de boot, er komt een schilder, iemand komt wijn in de gang zetten en de hulp komt nog een keer. Er komt iemand haar schoenen ophalen en de kinderen spelen in de tuin. Het is natuurlijk allemaal goed, maar ook weer niet. De ene keer zit ik in bad als er iemand beneden JOEHOE roept, een keer sta ik in mijn ochtendkostuum met het koffieapparaat te worstelen als er ineens iemand achter me staat, ik vergrijp me net een een zak chips als de kinderen door het raam loeren. En als ik eindelijk aan het schilderen ben zit ik plots met iemand anders. Kortom, ik ben niet helemaal vrij in dit huis. Het is niet mijn huis. Ik ben hier niet alleen, blijkbaar hebben ze gezegd dat ik er ben en dat dus iedereen kan binnenlopen.

IMG_9453.JPGNog even over de foto’s
Ik heb deze keer nauwelijks foto’s gemaakt en daar baal ik van nu ik dit stukje tik. Ik heb geen foto van het autootje met de mega-antenne, geen foto van het verzonken bad of van Mo en geen foto van het huis.

Een foto!
Er is wel voetbal. Spanje wordt door ‘ons’ in de pan gehakt terwijl ik mijn ezel opzet in de kamer. Ik kijk de wedstrijd, twitter mee en zet een doek op. Ik wist niet dat er een kleine hooligan in mij schuil ging, maar ik volg de wedstrijden allemaal. Op twee schermen. Ik heb het er druk mee.

Aan beide zijden van de tv staan zwarte leren stoelen met een rood kussen erin. Ik schilder er één na, ideaal dit. Als het doek af is, krijg ik het gevoel dat er teveel zwarte stoelen met rode kussens in het huis zijn.IMG_9491.JPG

Een Club
Alsof de club van zwarte stoelen met rood kussen zich in Muiden verzameld hebben om mij iets duidelijk te maken.

IMG_9488.JPGLater schilder ik het houten bankje naast de deur op een doekje van 50 bij 70 cm. Het wordt een heel precies schilderij en mist iets soepels, ik heb het heel strakkig geschilderd omdat ik dat ook moet verkennen. Het is niet zo dat ik schilder zoals ik schilder omdat ik niet anders kan of van niets anders weet. Soms moet je een beetje van het padje gaan om te weten waar je heen moet. Zet dat maar op je tegeltje.

Geen foto’s
De laatste dag is de hulp er weer. Zij vertelt mij wat ik allemaal verkeerd heb gedaan en ze komt mijn sporen uitwissen, iets wat ik in de andere huizen zelf zorgvuldig doe. Weer voelt het een beetje wrevelig. Zij komt op het moment dat ik de deur achter me dicht ga trekken.
Maar ik zet het van me af met het idee dat het een werkje scheelt en dat de mensen dit graag willen. Ze zullen hun huis zo aantreffen zoals ze dat wensen al kost het me meer dan ik deze maand verdiend heb.
Ik vergeet helemaal een foto te maken van de uitgeprinte schilderijtjes die ik heb achtergelaten.

Home is where the artist. 8, Zevenhuizen.

1/6-8/6 Zevenhuizen

IMG_9347Op 1 juni rijd ik van Soesterberg naar Zevenhuizen zonder langs mijn eigen huis te gaan. De Zevenhuizenaren konden moeilijk een oppas krijgen en ik kon niet eerder dan 1 juni en moet 8 juni echt weer in Amsterdam zijn. Dus het is passen en meten, maar we doen het, ik kom een korte week naar Zevenhuizen, op de grens van Groningen Friesland en Drenthe. Hier woont een lieve oude hond en een nog oudere kat. Buiten zijn een heleboel zwerfkatten.

elfletterig

Ik was al in Zevenhuizen om kennis te maken, dus ik wist wat me te wachten stond. Roze plavuizen, roze bakstenen muren, roze spiegels, roze deuren en kozijnen, roze luxaflex, roze badkamer en meer roze en alles glim. In de woonkamer staat een futuristische haard waar een waterfontein overheen kan stromen, een grote glazen tafel en zwarte sky-leren banken. Er zijn glimmende roze eenden en andere roze snuisterijen in de vensterbank.IMG_9372

Het huis staat in een prachtig uitgestrekt vlak boerenland aan een N-weg. De bewoners hebben weinig met het landschap dat mij juist zo lief is, je kan overal vanuit het huis de sierlijk aangelegde tuin zien en niet het weidse uitzicht. Er is een wandelpad in de tuin en een tuinhuisje waar de heer des huizes zich graag terugtrekt om naar oude platen te luisteren.

IMG_9403Welkom
Ook hier ben ik heel welkom, al was het maar omdat niemand anders wilde komen en ze echt heel graag op hun cruise wilden. Mevrouw heeft een aantal A4-tjes gebruiksaanwijzing achter gelaten en overal tref ik post-its aan met nog extra tips. Ik vind het lieve mensen, warm en met een heel uitgesproken smaak. Clowntjes met porseleinen koppies tref je niet vaak meer aan. Ook een huis waar geen enkel boek te bekennen is, kom ik niet vaak tegen.IMG_9373

Vliegen
Doordat de zwerfkatten buiten twee keer per dag voer krijgen, stikt het in en om het huis van de vliegen. De katten zelf zijn ook niet in beste conditie, vliegen varen er wel bij. Het huis is schoon maar ik veeg elke dag een halve kilo oudebeestenhaar en tientallen dode dikke zwarte vliegen bij elkaar.

IMG_9374Op de fietsIMG_9389
Er is hier niets dat ik op een doek ga krijgen. Je voelt het al aankomen, het is weer mooi weer en ik ga naar buiten. Niet in de tuin zitten deze keer, maar ik trek er op uit. En ik moet oefenen met dat landschap. In Pieterzijl probeerde ik stiekem al een landschapje te schilderen uit het keukenraam. In Soesterberg probeerde ik de tuin op poten.
En nu is het landschap echt aan de beurt. Geen idee hoe het moet, maar
ik wil het kunnen. Dat land op mijn manier op een doek vangen. En daarbij, wie heeft bedacht dat ik persé moet schilderen wat ik IN het huis zie? Nou dan.

Roze? Groen!
Ik doe verf, kwasten, lunch en factor 30 in mijn fietsmand, een plank met grote vellen achterop en trek de polders in. Op zoek naar hoe ik dat ga oplossen.IMG_9381

De reden dat ik het moeilijk vind, is dat ik het nooit doe en dus niet weet hoe het moet. Ik schilder altijd afgeronde vormen. Het begon met de paarden met dikke konten, honden en vogels en veel zelfportretten. Daarna stoelen en andere spullen, een grote serie portretten en op de autosloop schilderde ik alle spullen die ik op de sloop om me heen zag. Maar landschap is heel wat anders. Daarin gaan vormen en kleuren vaak geleidelijk in elkaar over en zijn allemaal amorfe toestanden. Hoe kan ik dat vangen met mijn lijnenverslaving.

IMG_9394

Het is makkelijker als er een brug of een hek of een huisje staat, dan is er iets dat ik in mijn lijn kan vangen. Maar ik  moet gewoon land zonder bouwwerk kunnen schilderen.
De eerste werkjes zijn aardig gelukt, maar niet uitgesproken van mijn hand. Na een paar dagen spelen en oefenen kom ik dichterbij iets waar ik mijn eigen hand en blik in herken. Het is leuk. Dat is nogal
belangrijk. Er is een lange weg te gaan. Dat ook. En dat is ook leuk.

Van roze naar groen. De opluchting was reusachtig.

 

Oogst
Aan het einde van de week laat ik foto’s van een heleboel groen werk achter op de glazen tafel in het roze huis. Wat een prima oogst. Het was heerlijk in Zevenhuizen!

Home is where the artist. 7, Soesterberg

21/5-1/6 SoesterbergIMG_9314

Het is gek om aan te komen als de mensen er nog zijn, maar dat wilden ze graag. Het huis in Soesterberg is van twee oudere mensen, het is groot en in een prachtig bosgebied aan een drukke N-weg.
De tuin is ook flink, er staat een jacuzzi in en wordt bewoond door twee katten, twee kippen en een haan. In het huis woont een grote hond, Luca.

IMG_9292Luca wil niet uitgelaten worden. Ze is volslank en sjokt de hele dag kwijlend achter me aan. In de brief met aanwijzingen staat onder andere dat Luca altijd een mariakaakje krijgt wanneer haar bazen koffie drinken. Dat is de eerste regel die ik verander. GEEN SNACKS VOOR LUCA. Ze krijgt alleen nog haar eigen brokken, één keer per dag, in haar eigen bak.
De buurvrouw is dol op het grote dier en komt binnen een uur nadat de mensen weg zijn op bezoek met hondekoekjes en een kletsverhaal. Als ik de volgende dag probeer te wandelen met het beest komt ze naar me toe en roept dat ze er inmiddels handig in geworden is, tadaa, aldaar meteen naast de deur: een bak koekjes voor Luca. “Ja hij is een vreetzakkie hoor”.
Hoe zou dat nou komen. Luca verzet geen stap verder dan de voordeur van de buren.

De eerste nacht onweert het, in de brief met de tips staat ook dat Luca bang is voor onweer en dat je haar dan bij je in bed moet nemen. Ik heb het niet gedaan, ik hoop dat dat ok is. Kijk nog even goed naar Luca.IMG_9281

Welkom

Het huis en de tuin zijn groot en er is veel ruimte voor mij, de bewoners geven me ook de ruimte, ik mag de auto gebruiken, er is geld achtergelaten voor het geval dat en de ijskast staat vol lekkers dat ik op moet maken. Op het aanrecht staat een pannetje met een ondefinieerbaar kliekje dat met liefde voor me is achtergelaten.

Het kliekje gaat naar de kippen. Luca kijkt kwijlend toe.

Achterin de tuin bij de sauna (die als schuur gebruikt wordt) is de tafel waarop het katten gevoerd moeten. Eigenlijk voer ik daar de kraaien en eksters, die eten de hele dag kattenbrokken. Na een tijdje besluit ik om het kattenvoer in de saunaschuur te zetten, ik kan het niet aanzien die grote vreetvogels. Ze vallen nu gewoon de kippen lastig  voor kippenvoer. Ik zou wel een vogelverschrikker willen maken.

Linnen deel twee
IMG_9290Na het Egmondse pringle-avontuur ga ik wederom de uitdaging met het nieuwe linnen aan. Ik snijd een paar stukken uit en prepareer ze voor ik ze opspan. Van boven haal ik het droogrek en zet het in de woonkamer om het linnen aan te drogen. Er zijn een hele verschillende stoeltjes in huis, ik verzamel de leukste op de losse doeken. In eerste instantie kwamen de stoelen allemaal log en zwaar eikenhout boerderij op me over. Maar intussen zie ik ook een leuk afrikaans exemplaar en een heel elegant stoeltje met een rieten zitting op mijn slaapkamer.

In de vensterbanken staat elke twintig centimeter iets dat niet met het ander te maken heeft, een plant, een gnoe, een fotolijstje, een vaas, een schelp, een egel. Alle planten in huis staan in een te kleine pot, maar dat terzijde. Er zijn ook overal ezels. Deze mensen hebben jarenlang op een grote boerderij gewoond en zijn na hun werkende leven naar dit huis verhuisd, dat is te zien aan de spullen, die zijn duidelijk in een ander huis verzameld.
In de woonkamer is een hometrainer en een glazen vitrine met kristallen wezens en voorwerpen. En ook een kristallen ezeltje.

Tuin op potenIMG_9323
Omdat de heer des huizes graag moestuiniert, maar niet goed meer kan bukken, is er een moestuin op tafelhoogte. Er staat sla in die ik allang op had moeten eten en daar word ik zenuwachtig van. Ik zet mijn ezel buiten en schilder de moestuin. In Pieterzijl heb ik voor het eerst een poging gedaan om het landschap te schilderen. Weliswaar door het keukenraam, maar toch. Hier in Soesterberg moet ik eraan geloven, vind ik. Ik zal toch ook ooit de wereld buiten moeten kunnen schilderen op mijn manier. Dus dit is het resultaat van de eerste serieuze poging:

Ik ben er niet dolblij mee, maar het is een begin.


Wandelstok

IMG_9291Later schilder ik de zijkant van de secretaire die in de bijkeuken staat en de openslaande deur naar de slaapkamer. Er staat een wandelstok in de hoek.

Het fotoprintertje is een fijn apparaatje en ik laat vijf foto’s achter van de zes schilderijen die ik heb gemaakt. Het was nogal een productief verblijf. Een paar dagen na mijn vertrek uit Soesterberg belt de vrouw des huizes mij om te zeggen dat Luca zo mooi is afgevallen en hoe ik dat toch voor elkaar heb gekregen. Ik zeg dat ik Luca niet liet bedelen. Ze vraagt zich af of zij dat haar ook kan afleren. Maar het is niet de hond die het moet afleren, maar zijzelf. Ze hoeft maar één keer te veranderen. Ik ben benieuwd of het is gelukt.

Home is where the artist. 6, Oud Beijerland

27/4-11/5 Oud BeijerlandIMG_9138

Oud Beijerland ligt in Zuid Holland, tegen Zeeland aan. Er staan meer kerken dan huizen. Het huis waar ik op pas, is van twee aardige mensen, het is piepklein en vol met decoratieve spullen, alles in tweevoud, in dezelfde kleur en symmetrisch. Er staat een spreuk op de muur in de keuken, ‘Home is where your life begins’ en in de slaapkamer ‘Sleep well, with a nice dream’.

De mensen hebben het niet heel breed, maar leven als bourgondiërs en zijn van de gulste soort. De vriezer is volgepropt met vis en garnalen, het wijnrek en de voorraadkast puilen uit, ik moet het allemaal opmaken, staat er op het briefje. Tijdens de kennismaking werd er voor me gekookt alsof hun dochter weer eens thuis was.

Afbeelding 1En: ik pas op twee prachtige lieve idiote basset honden. Ik heb niet vaak luidruchtiger wildere beesten ontmoet dan deze twee kleine kanonnen. Maar zo lief! Als idioten blaffen als ik de sleutel in het slot steek, als trekpaarden rukken aan de lijn en springen meteen tien grote gaten in je panty ter begroeting. Schuimbekken van uitzinnigheid. Er is een flesje met kalmeringsdruppeltjes, voor het geval het teefje echt te zenuwachtig wordt.Afbeelding

Kalmeringsmiddel
Dat flesje. Na twee dagen word ik gestoord van die beesten, het teefje rent jankend door het huis, krabt zich als een dwaas (maar heeft geen vlooien) en trilt met haar bek, ze maakt het mannetje helemaal gek. Hij probeert zich te verstoppen in de bench. Ze lijkt me verslaafd aan kalmeringsmiddel en zijn dit ontwenningsverschijnselen. Moet ze zo door het lint gaan en dan op het laatste moment gedrogeerd worden? Ik besluit het niet te geven en een enorm stuk te gaan wandelen. De volgende dag laat ik het mannetje thuis en ga ik fietsen met het zenuwteeftje. Ze beult zich helemaal af en even denk ik dat ze zich een hartaanval zal rennen. Maar thuis is ze eindelijk relaxt. Vanaf nu ga ik elke dag met haar joggen. Goed voor mij en heel erg goed voor haar.

iPad
IMG_9077Wegens ruimtegebrek begin ik mijn omgeving op de iPad na te ‘schilderen’. De hond op de stoel, het thermostaat-apparaat, mijn eigen voeten en nog vanalles. Ik heb er plezier in, maar op een bepaalde manier is het ook te makkelijk en verlies ik mijn interesse. Het gaat zo supersnel dat het ook moeilijk wordt om gemotiveerd te gaan schilderen. iPad schilderijen wil ik voorlopig niet maken.

IMG_9111Dodenherdenking
Elke dag in Oud Beijerland lijkt dodenherdenking. Het is stil op straat, niemand lacht of groet elkaar. Ik was daar toevallig ook echt op 4 mei, en dat viel op een zondag. Maar zondag is een rustdag, dus heeft men de doden herdacht op zaterdag 3 mei. !!
Verder gaat men sowieso op zondag twee keer naar de kerk, met hoedjes en al. De familie links met 8 kinderen en de familie rechts met 12.
Precies op zondag raakt de afvoer verstopt, de douche, de afwasmachine en de gootsteen. En ik durf niet naar de buurman. Uiteindelijk blijk ik uitstekende loodgieterkwaliteiten te hebben en spuit ik het hele systeem door.IMG_9086

Nog wat over het huis: Naast de rieten harten, engelen, inspirerende spreuken en nepbloemen in windglazen, is er een klok die elk uur een ander vogelgeluid maakt.
En in de schuur woont een kat, maar die komt daar niet zomaar uit wegens de jagende bassets die door een kattenluik de tuin in sprinten zodra de poes zich op pad waagt.

Buiten spelen
En wéér is het de zon die mij uit mijn getalm haalt en door de openslaande tuindeuren mijn leefruimte verdubbelt. Ik ga ook hier gewoon aan de slag. Ik zet mijn ezel en de kratten verfspullen in de keurige tuin en smeer me in met factor 40. Aan de andere kant van de schutting spelen de kinderen dat ze allemaal zelf een kind hebben en dat er paniek is want de aardappelen branden aan. Terwijl ik aan deze kant uit alle macht probeer de groene gieter op het doek te krijgen.

Het teefje vraagt ontzettend aandacht aan haar maatje. Ik zeg haar streng dat ze die kerel met rust moet laten. Geen idee wat de buren daarvan denken, maar ik lach om de verschillende toestanden op zo’n klein oppervlak.

IMG_9147

 

Stoelendans
Nadat ik over de schilder-schroom heen ben, zet ik een enorm doek op en ga aan het werk midden tussen de eettafel en de keuken. De honden moeten er onder door kruipen als ze naar buiten willen. Maar het liefst klimmen ze bij me op schoot en nemen mijn stoel in als ik even opsta.
De stoel die ik schilder is wel ok, en ik ben ook wel tevreden, maar ik vind ook dat goed te zien is dat ik weinig ruimte had. Ik zit heel erg gedetailleerd te pielen en dat is niet waar ik me het best bij voel. Goed om een keer te doen, dat wel. Ik breng het in balans door de rechterkant van het doek rauw en ‘onaf’ te laten.

 

Nieuw gereedschap!
Het nieuwe draagbare fotoprintertje is een spannend klein feestje om mee te werken en ik laat voor het eerst redelijk goed beeldmateriaal achter. En zoals je ziet heb ik ook de pepermolen te grazen genomen. (neeh het is geen schaakstuk, hoe kom je daar toch bij…)

De middag voor de dag dat ik ga opruimen om te vertrekken, bellen de bewoners dat ze al onderweg zijn en ’s avonds thuiskomen. Ik kan natuurlijk blijven en dat willen ze graag, maar als de wiedeweerga pak ik mijn spullen en maak ik het huis schoon. Hoe lief ik de mensen ook vind, ik wil niet meemaken hoe mijn huis weer overgaat in dat van hun.

Na een paar dagen komen de vragen: hoe komt het dat de honden en vooral het teefje zo rustig en ontspannen zijn?

 

Home is where the artist. 5, Egmond

2/4-11/4 Egmond

IMG_8934Een lief iemand bood mij haar piepkleine huisje in Egmond aan. Ik vertrek meteen. Zo kan ik door met mijn project, maar ook bijkomen van de vorige weken. Egmond is het tegenovergestelde van Kwadendamme.

In Kwadendamme had ik weids uitzicht, het huisje in Egmond is omringd door een hoge heg, Kwadendamme was een enorm huis met weinig plek voor mij, hier is het piepklein maar groot genoeg. In Egmond zijn weinig spullen, in Kwadendamme zag ik door de spullen het huis niet meer.

Ik voel me thuis, het is licht en rustig, er zijn geen dieren waar ik voor hoef te zorgen anders dan mezelf. Ik doe het kacheltje aan en de ruimte is na een kwartier warm. ´s Middags gaat de kachel uit en de deuren naar het tuintje open want het is nog steeds mooi weer.


IMG_8956Pringle!
pringle
Op de markt heb ik een baal linnen gekocht. Ik span een stuk op een flink raam en smeer de eerste laag beenlijm erop. Het doek trek meteen strak, veel strakker dan verwacht en nogal heel veel strakker dan ik wil. Het raam trekt krom als een Pringle. Het is een wonder dat de latten niet breken. Op de hoeken van het raam plaats ik zware dingen die ik in het huisje kan vinden en vrees het moment dat het doek opspringt en de voorwerpen door de ruimte katapulteert.
Er wordt niet gesprongen of gebroken, maar het komt ook niet goed. Als ik een eerste laag primer op de Pringle smeer, zakt de boel zo ver in elkaar dat ik uiteindelijk met een te los opgespannen doek zit! WAT.

Elke stof reageert anders tijdens het prepareren en ik moet aan deze baal linnen nogal wennen. Het drukt de pret niet, maar ik zet de slappe Pringle wel even in de hoek.

Uitwaaien
Ik ga met een vriendin door de duinen wandelen. We ploegen met haar dochter in de kinderwagen door het mulle duinzand terwijl de wind waait en de zon schijnt. Na een uur banjeren hebben we geen idee meer waar we zijn maar zetten stug door. Uiteindelijk doen we een halve dag over een wandeling naar de zee en staan we tien minuten op het strand omdat we wel genoeg zon, wind en zand in onze ogen hadden en vooral ook honger.

fotoDe volgende dag schilder ik een fijn doek van wat er overblijft na mijn ontbijt. De krant, het leuke kromme mes en het industriële hanglampje.

Later in de week waag ik me aan de voormalige Pringle. Ik probeer de brede lage leunstoel te vangen, maar iets lukt niet. Het perspectief te verwrongen? Te weinig steunkleuren? Ik kom er niet achter en ik heb mijn hart niet bij het doek, ik besluit het te laten voor wat het is en in mijn atelier verder aan te pakken. Het moet toch opnieuw opgespannen.

Ik vind het ook wel even IMG_8961mooi geweest. Ik was hier maar kort en ben erg blij met het ontbijt-doek. Intussen ben ik ook weer wat bij mezelf gekomen in deze oase. Fijn huis en omgeving, fijn doek; twee vliegen in één klap.

De laatste Polaroid
Tot nu toe heb ik overal Polaroids achtergelaten van de schilderijen. Polaroids zijn vooral voor portretfoto’s, met hun karakteristieke overbelichting in het midden, op het gezicht, en de achtergrond wat donkerder. Inmiddels geef ik toe dat het echt heel erg ongeschikt is voor het fotograferen van schilderijen. Een overbelichte flits in het midden en de rest van het werk onbelicht. En ik vond het zo’n leuk idee om ze als souvenir te laten aan de bewoners. Eigenwijs als ik ben, laat ik in Egmond nog één keer Polaroids achter. Maar onderweg naar huis bedenk ik dat ik een fotoprintertje moet kopen.

 

Home is where the artist. 4, Kwadendamme

18/3-29/3 KwadendammeIMG_8848

Ik rij van het noordoosten van Groningen, het hele land door naar Kwadendamme in het zuidwesten in Zeeland. Wat meteen opvalt, is dat het huis niet af is en dat de bewoners niet even voor me hebben schoongemaakt of opgeruimd. Ze hebben geen plaats voor me gemaakt, en dat voelt niet welkom. Ik pas op hun dierentuin,  twee langharige hazewindhonden en drie katten wonen in de kleine woonkamer zodat daar ook letterlijk geen plaats voor mij is. Buiten zijn twee oude paarden, een kip, een fazant en er schijnt een vos in de tuin te wonen. En een heleboel muizen.

IMG_8840Het duurt  een hele week voor ik me thuis voel. Overal wordt tegelijk geklust en het werk halverwege afgebroken. Bij elke klus ligt een flinke berg gereedschap inclusief een aantal accuboormachines. Hier lijkt een klusser te wonen die een nieuwe boormachine koopt als de accu van de oude leeg is. IMG_8844

De keukenkasten puilen uit van gadgets waarmee je voor hele weeshuizen kan koken terwijl het toch een tweepersoons huishouden is. Heeft de klusser/ dierentuinhouder ook horeca ambities? Buiten op een stapel  zakken versteend  cement liggen twee dure bomen met de kluiten nog ingepakt, de wortels zoeken inmiddels zelf een weg  naar de aarde. Dit alles onder een woekerende bramenstruik.

IMG_8839 In de douche, die verstopt is achter een doorgezaagde deur in de piepkleine woonkamer, staat een krat met 15 flessen crèmespoeling, 20 dezelfde flessen shampoo, voordeelverpakkingen tandpasta en tandenborstels.  De verpakkingen rotten langzaam weg in de vochtige doucheruimte. Er zit en dikke laag stof en dierenhaar op die honderd keer is nat geworden en weer opgedroogd. Op die manier heb je misschien wel voorraad, maar nooit het gevoel dat je een nieuw product openmaakt.

Ik kan hier niet werken. Ik heb al mijn energie nodig om me op mijn gemak te voelen en niet depressief te worden. De eerste week in Kwadendamme vervloek ik mezelf en dit hele ‘Home is where the artist’- project. Waar ben ik mee bezig en wat doe ik mezelf aan? Waarom ga ik niet gewoon doen wat ik leuk vind in plaats van in een huis zitten waar ik me niet prettig voel en niet weg kan om dat de hele dierentuin van mijn zorg afhankelijk is? Ik zit zachtjes te overleven.

Naar buiten!
IMG_8887Gelukkig wordt het de tweede week mooier weer. Buiten met de honden ravotten, de paarden borstelen in de ochtendzon en met mijn kaplaarzen over het terrein banjeren, doet me goed. Mijn leefruimte wordt vertienvoudigd en ik begin zelfs het idee te krijgen dat ik  zou willen schilderen. In de keuken maak ik een schets van de overdadige messenverzameling onder het groene plafond waar elektriciteitsdraden uitsteken en -aan het stof  te zien- al jaren. Buiten zet ik mijn ezel op en in de zon schilder ik met plezier dit bizarre tafereel. Later in de week wordt het weer minder en ga ik binnen verder. Ik lijk aan de geur van het huis gewend te zijn en schilder op twee doeken de schuur met de stapels dakpannen, ladder en andere spullen. Het wordt het donkerste werk dat ik ooit gemaakt heb. Ik doe ook een poging om de half afgewerkte bovenverdieping in een schilderij te vangen, maar faal uitgebreid.

IMG_8904
Dit verblijf is een worsteling. Met mezelf, met het huis en met de aanwezige afwezige bewoners. Ik probeer het goed te praten; het geeft diepgang aan het project dat niet alles makkelijk gaat. Ik leer toch ook. Vooral dat ik pas lekker kan werken als ik goed in mijn vel zit. En dat dat sterk beïnvloed wordt door  mijn omgeving. Maar dat had ik eerder toch ook al geleerd. Ik hou er wel een goed werk aan over. Misschien wel twee. En er is een hond die er uit ziet als een kangoeroe wanneer hij zit te kakken. Dat is toch ook wat waard.

IMG_8907
Ik laat polaroids achter en een brief over het werk en natuurlijk over hoe het met de beesten is gegaan. Ik stuur een paar dagen later een bericht, een week later vraag ik nog eens of alles ok is. Weken later pas spreek ik de mensen, kort. Alles was goed, leuk dat ik schilderijen heb gemaakt.